4. ที่ห้องพัก

ผู้คุมพาเธอเดินไปตามทางเดิน สุดทาง เป็นห้องใหญ่ห้องหนึ่ง เปิดประตูเข้าไปข้างใน เจอเตียง 6 เตียงที่วางแยกกัน หัวเตียงชนผนังห้อง

    บนเตียงมีหญิงสาวอยู่ 4 คน พวกเธอดูสวย มีเสน่ห์กันไปคนละแบบ

    เธอถูกชี้บอกว่าเตียงเธอคือเตียงขวาด้านในสุด ติดกับห้องน้ำที่มีแค่ผนังสูงเมตรเดียว ที่เหลือเป็นกระจกใส

    เธอนั่งลงที่เตียง ไฟสีแดงเล็กๆที่หัวเตียงสว่าง ต้อนรับเจ้าของเตียงคนใหม่

    "เด็กใหม่เหรอ?" หญิงสาวผมยาวสีเงินรูปร่างสมส่วนที่อยู่เตียงข้างๆต้อนรับ ขณะที่ผู้คุมกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องไป

    "ชั้นชื่อริเอริก้า พวกมันเรียกชั้นว่า 013 รหัสเธอล่ะ?"

    มิกิมองที่หน้าอกเสื้อ มันเขียนว่า 023 และหญิงสาวอีก 3 คนในห้องก็มีตัวเลขคล้ายๆกันบนอกเสื้อเหมือนกัน

    "คืนนี้ก็พักให้เต็มที่ล่ะ" หญิงสาวผมสั้นใส่แว่นที่ดูมีการศึกษา หน้าอกเธอมีเลข 019 กำลังนั่งอ่านหนังสือเล่มเล็กๆอยู่ "ถ้าทำได้นะ" เธอพูดต่ออีกแค่นั้น

    "ยัยนั่นหมายถึง เธอจะ -รอด- ในคืนนี้น่ะ" ริก้าตอบ เธอน่าจะเป็นทหารหรืออะไรคล้ายๆแบบนั้น รูปร่างเธอสมส่วน มีกล้ามเนื้อ มีแผลเป็นเล็กๆ อาจเป็นมีดหรือรอยถากกระสุน 

    อย่างไรก็ดี เอริก้าดูเป็นมิตรมากกว่าที่ตาเห็น มิกิเลยถามต่อ

    "หมายความว่ายังไง ที่ว่าแค่คืนนี้น่ะ?"

    ริก้าทำท่าเหมือนจะตอบ แต่ก็ไม่ "เดี๋ยวเธอก็รู้เอง"

    "แรกๆมันอาจจะยากหน่อย แต่สักพักก็จะเริ่มชิน อย่างน้อย มันก็ไม่ได้แย่เท่าใน Sim นั่นน่ะนะ" หญิงสาวหน้าอกมหึมาที่เตียงข้างริก้าพูดต่อ "เฮ้อ...ชั้นอยากออกไปจากที่นี่จัง" มิกิพบว่าเธอเป็นหญิงสาวที่สวยมาก รูปร่างหน้าตาเธออาจจะเป็นนางแบบชุดว่ายน้ำได้เลยทีเดียว

    "โอ้... ชั้นชื่อทีน่า รหัส 016" สาวนมโตพูดต่อ ชั้นเคยเป็นพยาบาล แต่พลาดทำคนไข้ตายน่ะ ก็เลยโดนจับเข้าคุก

    "เธอเรียกว่าอะไรนะ? ซิมเหรอ?" มิกิถาม

    "ใช่" ทีน่าตอบ "บางครั้ง ในซิมนั่นก็แย่มากๆเลยล่ะ ..."

    "...ชั้นแค่หวังว่าจะไม่ต้องเจอสถานการณ์หนักๆอย่าง -ถูกรุมข่มขืน- หรือ -เป็นเหยื่อในคุก- อะไรพวกนั้นน่ะ ทรมานสุดๆไปเลย บางครั้งกลับมาฝันร้ายเลยล่ะ"

    มิกิคิดถึงสถานการณ์แรกที่เธอเจอ ที่เธอเป็นสายลับที่ถูกจับได้และโดนข่มขืนตลอด 5 เดือนในซิมนั่น แล้วเธอก็ขนลุก พูดอะไรต่อไม่ออก

    "นอนพักเอาแรงเหอะ อีกไม่กี่ชั่วโมงพวกมันก็เลิกงานแล้ว" หญิงสาวอีกคนที่นอนตะแคงหันหลังให้พวกเธออยู่ที่เตียงไกลๆพูด

    "ยัยนั่นชื่อ ซายากะ รหัส 018 คุยด้วยยากเอาเรื่องเลยล่ะ" ริก้ากระซิบบอก

    มิกิมารู้ทีหลังว่าซายากะเคยเป็นตำรวจ แต่พลาดยิงคนร้ายตาย ปรากฏว่า นั่นคือการทำเกินกว่าเหตุ และโทษของเธอคือการมาจบที่เรือนจำนี่

    มิกิถามริก้าต่อ "รหัส...ของเธอ 013 018 016 แล้วรหัสอื่นๆล่ะ?"

    นั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดของเรื่องนี้ "ส่วนใหญ่คือคนที่ได้ออกไป... แต่ไม่ค่อยสวยนักหรอก" ริก้าตอบ

    "พวกมันจะดูดเคมีจากเราด้วยเครื่องนั่น... ถ้าเรายังมีเคมีให้มันได้ เราก็ยังมีอาหารกิน 3 มื้อที่นี่...บวกกับการทำงานนิดหน่อย" ดูเธอจะไม่ค่อยชอบงานที่ว่าเท่าไหร่

    "แต่ถ้ามันเอาเคมีจากเราไม่ได้อีก พวกมันก็จะลากตัวเราไป เพื่อทำเงินด้วยวิธีอื่น"

    มิกิเริ่มเดา และเธอก็ได้คำตอบ "มันเอาเราไปขายเหรอ?" 

    ริก้าพยักหน้าตอบ

    "บางคนที่เสียสติไปเพราะเครื่องนั่นก็มี คนที่ซิงโครฯไม่ค่อยได้ หรือได้ไม่ค่อยดี มันทำให้สมองเราทำงานหนัก และบางคนก็เป็นบ้า" ริก้าพูดถึงเพื่อนนักโทษที่น่าจะรหัสใกล้ๆกับเธอ

    "ชั้นเข้ามาที่นี่ พอดีกับได้เห็นรหัส 010 ถูกลากตัวออกไป ตอนนั้นเธอเหมือนคนเสียสติ นอนน้ำลายฟูมปาก และแทบจะกินข้าวด้วยตัวเองไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"

    "ถ้าเธอหมดสภาพ มันจะพาเธอไปเข้าเครื่องนั่น ดึงเคมีเท่าที่มันต้องการจนกว่าเธอจะพัง และก็ทิ้งเธอเหมือนเศษผ้าขี้ริ้ว ได้ยินว่ารหัส 011 ไปจบที่ซ่องแถวเม็กซิโกหรือไงนี่แหละ" รหัส 019 อธิบายต่อ "อ้อ...ชั้นชื่อแคทเทอรีน เคยเป็นนักข่าว พยายามขุดคุ้ยเรื่องที่เรือนจำนี่แหละ แต่พวกมันดักทางชั้นได้ก่อน เลยถูกจับมาที่นี่"

    มิกิเริ่มเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น

    "แล้วมีใครเคยหนีไปจากที่นี่บ้างมั้ย?" เธอถาม

    "คนสุดท้ายที่พยายามหนี น่าจะเป็นรหัส 008" ริก้าตอบ "ได้ยินว่ายัยนั่นถูกจับไปลงโทษข้างนอก...พวกมันเรียกว่า -ทัศนศึกษา- "

    ริก้าเงียบไป

    "ชั้นเคยโดนพาไปทีนึง ตอนที่พยายามขัดขืน มันแย่กว่าซิมหลายเท่าเลยล่ะ"

    มิกิอยากจะถามต่อว่าบทลงโทษนั่นคืออะไร แต่ก็เงียบไว้

    "ทางที่ดีอย่าพยายามขัดขืนเลยจะดีกว่านะ" แคทเทอรีนปิดหนังสือ ดูเหมือนเธอก็เคยโดนพาไปทัศนศึกษาเหมือนกัน "ยอมอยู่ในนี้น่าจะดีกว่าไปลงนรกข้างนอกนั่น" 

    มิกิไม่ถามอะไรต่อ

    ตอนนี้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวใหม่แล้ว เธอมองดูเตียง หัวเตียงมีแก้วน้ำกระดาษที่กดน้ำดื่มได้ตลอด เธอจิบน้ำ และพบว่าร่างกายเธอเริ่มสดชื่นมากขึ้น

    หลังจากคุยกับริก้าต่ออีกสักพัก เสียงสัญญาณเบาๆก็ดังขึ้นที่ปลอกคอ และหัวเตียงก็ถูกเปิดออก ช่องเล็กๆนั่นส่งจานอาหารออกมาให้บนแท่นวาง

    "รีบกินซะ" ริก้าบอก

    มิกิหยิบจานอาหารมาวางที่โต๊ะข้างเตียง มันดึงมาที่เตียงได้เหมือนเตียงของโรงพยาบาล เธอนั่งกินข้าว อาหารอร่อยกว่าที่คิด

    เธอลองกดหน้าจอที่หัวเตียง มันมีเพลงให้ฟัง มีหนังสือให้อ่าน แต่ก็เป็นแบบหนังสือจริงๆ เหมือนที่แคทเทอรีนอ่าน นักโทษยืมหนังสือจากห้องสมุดได้ครั้งละเล่ม

    นอกจากนั้น เตียงยังได้รับการทำความสะอาดอัตโนมัติจากพวกหุ่นยนต์ รวมถึงเสื้อผ้าชุดนักโทษก็มีของใหม่มาเปลี่ยนให้ทุกวัน ริก้าบอกว่าอย่างน้อยมันก็ยังสะอาดพอสมควรสำหรับที่นี่

    นอกจากอาหาร ก็มีของหวาน วิตามิน เกลือแร่ และอาหารเสริมบำรุงร่างกายอีกหลายอย่าง พวกเธอต้องกิน และถ้ากินไม่หมด ก็อาจถูกลงโทษได้

    แต่การที่ไม่กินอาหารบำรุงพวกนี้ อาจทำให้พวกเธอซิงโครฯได้ไม่ดี หรือร่างกายไม่พร้อม ซึ่งนั่นหมายถึงปลายทางที่เลวร้ายเหมือนรหัสก่อนๆที่เสียสติไปในท้ายที่สุด

    1 ทุ่มตรง สัญญาณเตือนแจ้งเวลา และไฟในห้องก็ดับ มีแค่ไฟสลัวๆที่ประตูทางเข้าเท่านั้นพอให้เห็นแสงลางๆ

    มิกิกำลังจะลงจากเตียงเพื่อไปสำรวจสิ่งต่างๆในห้อง แต่เธอทำไม่ได้ ร่างกายเธอไม่สามารถลุกออกไปจากเตียงได้

    พูดให้ถูกคือ ปลอกคอ กุญแจมือ กำไลข้อเท้า ทุกอย่างที่เป็นรีโมทควบคุมร่างกาย บังคับให้พวกเธอนอนอยู่บนเตียงเท่านั้น

    เธอถามริก้าว่าจะไปห้องน้ำได้ยังไง ริก้าบอกให้กดที่หัวเตียง และกระโถนเล็กๆจะโผล่ออกมาจากใต้เตียง

    นอกจากปุ่มกดเข้าห้องน้ำ และปุ่มน้ำดื่ม มันก็กดอะไรอีกไม่ได้ มิกิหมดปัญญาจะหาทางทำอะไรอย่างอื่นต่อ เธอเลยคิดว่าจะนอนหลับไปก่อนสำหรับคืนนี้ และพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่

....

...

....

...

เสียง...

    มิกิได้ยินเสียง...

    เธอลืมตาตื่นขึ้นเพราะรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

    และพอสายตาเธอเริ่มชินกับแสงไฟ

    มิกิก็ตกใจกับภาพที่เห็นจนแทบเป็นลม

...

(จบตอน)