11. ความทรงจำในอดีตของเอริก้า

 เอริก้า จี วิลเลี่ยมส์    

    เธออายุ 26 ปี ตอนที่ได้รับภารกิจบุกทำลายเส้นทางการขนส่งยาเสพติดในแอฟริกาใต้

    ริก้าต้องบุกเข้าไปในป่า ซุ่มโจมตีกองโจรร่วมกับคนในหน่วยของเธออีก 8 คน

    แตเธอโชคร้าย

    หน่วยของเธอถูกซุ่มโจมตี เพื่อนร่วมทีมของเธอ 7 คนตายเรียบ ยกเว้นเธอ

    ริก้าถูกพวกโจรป่าพาตัวไปที่กบดานของพวกมัน และนั่นคือการเริ่มต้นของนรกที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึง

    ริก้าถูกข่มขืนในรังโจรนั่นอยู่เกือบ 8 สัปดาห์

    พวกมันย่ำยีเธอด้วยความป่าเถื่อนและรุนแรงเกินกว่าจะใครสักคนจินตนการได้

    กองโจรนั่นมีสมาชิกมากกว่า 50 คน และพวกมันทุกคนก็ได้ข่มขืนเธอที่ถูกมัดไว้ที่เตียงอย่างป่าเถื่อนและรุนแรงเกินบรรยาย

    ถ้าเธอดิ้น มันจะอัดเธอ

    ถ้าเธอขัดขืน มันจะซ้อมเธอ

    ริก้าทำได้แค่นอนนิ่งๆ และปล่อยให้พวกมันเสพสมร่างกายของเธอเท่าที่พวกมันพอใจ

    ในคุกนั่นเธอถูกใช้เป็นก้อนเนื้อสำหรับระบายความใคร่ ที่ไม่ว่าชายคนไหนก็ตาม เมื่อมาที่เตียงที่เธอถูกมัดอยู่ พวกมันก็สามารถเย็ดเธอได้ฟรีๆ และกี่น้ำก็ได้

    เธอโดนฉีดยาเสพติดไปเป็นจำนวนมาก และสติของเธอก็เริ่มเลือนรางไปเรื่อยๆ

    เธอไม่รู้สึกอะไรอีกเลย ตอนที่พวกมันใช้เธอเป็นผ้าขี้ริ้วสำหรับระบายความใคร่ตลอดวันคืนที่อยู่ในนั้น

    ริต้าไม่ท้องเพราะยาคุมที่พวกมันฉีดให้ทุกวันพร้อมกับโคเคน นั่นทำให้เธอต้องถูกชายมากกว่า 20 คน ผลัดกันข่มขืนทุกวันในคุกใต้ดินเหม็นๆนั่น

    อาหารของเธอมีแค่ขนมปังก้อนเล็กๆ ข้าว 1 ถ้วย เศษเนื้อสัตว์ป่าที่แทบไม่ได้ปรุง กับน้ำเปล่าขวดเดียวในแต่ละวัน

    นั่นเพียงพอที่จะทำให้เธอไม่ตาย

    แต่ก็ไม่ได้มากพอให้เธอมีชีวิต

    นรกของเธอผ่านไปอย่างเชื่องช้า

    จนเธอเกือบหมดสภาพ และพวกมันก็ลากเธอไปขึ้นรถ เพื่อจะเอาเธอไปขายที่ซ่องในตลาดมืด

    โชคดีที่ระหว่างทาง พวกโจรถูกซุ่มโจมตีโดยทหารของรัฐบาล ริก้าถูกช่วยไว้ได้ และสภาพเธอก็เหมือนศพที่ยังมีลมหายใจ

    เธอถูกพาไปที่ค่ายผู้อพยพ และหลังจากรักษาตัวอยู่เกือบ 3 เดือน เธอก็เริ่มมีสติอีกครั้ง

    ปัญหาคือ เธอจำเรื่องราวเกือบทุกอย่างในคุกใต้ดินนั่นได้แทบทั้งหมด

    ริก้าเดินทางกลับประเทศบ้านเกิด อเมริกา เธอไม่มีญาติพี่น้อง สงครามทำให้เธอไม่เหลืออะไรอีก

    ริก้าเข้าไปที่กองทัพ หวังว่าจะมีงานอะไรบางอย่างพอให้เธอทำได้บ้าง

    แต่หลังจากรออยู่เกือบ 3 ชม. สิ่งที่เธอได้กลับตรงกันข้าม

    เธอถูกจับ

    ข้อหาหนีทหาร

    ริก้าพยายามโต้แย้ง ว่าเธอไม่ได้หนีทัพ แต่ถูกจับไปเป็นเชลยร่วม 2 เดือน

    คำบรรยายของเธอถูกบันทึกเป็นข้อความลงในบันทึกปากคำให้การของเธอที่เธอคิดว่าศาลทหารน่าจะเชื่อได้ว่า เธอพูดความจริง

    แต่ผลลัพธ์ที่ได้นั่น ไม่เปลี่ยนแปลง

    เธอถูกจับ และปลายทางของเธอก็คือเรือนจำนรกแห่งนี้

    ริก้าสงสัยในโทษที่เธอได้รับ แต่มันก็ไม่มีการขึ้นศาลด้วยซ้ำ กระทั่งเธอถูกพาขึ้นรถในกุญแจมือมาที่เรือนจำแห่งนี้

    ในตอนแรก มันดูดีกว่าคุกที่เธอเคยรู้จักมาทั้งชีวิต สถานที่แห่งนี้ดูสะอาดและเรียบร้อยเกินกว่าจะเป็นคุกด้วยซ้ำ

    แต่นั่นคือภาพลวงตา

    เรือนจำแห่งนี้ ไม่ได้มีไว้สำหรับจองจำนักโทษเพื่อให้พวกเธอกลับใจและออกไปใช้ชีวิตข้างนอกได้อีกครั้ง

    กลับกัน มันมีไว้ขังลืมนักโทษไว้ข้างในนี้

    ทางเดียวที่จะได้ออกไปได้คือ ความตาย

    และตัวเลือกอีก 2-3 อย่างที่เธอแทบไม่อยากเชื่อ ตอนที่เพื่อนร่วมห้องของเธอเล่าให้เธอฟัง

    ริก้าต้องมองดูเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนแรก เช่นเดียวกับที่มิกิได้เห็น

    ผู้คุมชาย 10 คนเข้ามาย่ำยี่นักโทษสาว 3 คนที่ร่วมห้องกับเธออย่างสนุกสนาน

    และคืนถัดมา เธอก็โดนข่มขืนโดยพวกมันไม่ต่างจากเพื่อนร่วมห้องของเธอ

    หลังจากเข้าไปในซีนเกือบสัปดาห์ ริก้าก็เริ่มคุ้นเคยกับมัน

    อย่างน้อย เธอก็ไม่ต้องเจอนรกบนดินเหมือนในคุกใต้ดินที่แอฟริกานั่น

    อย่างน้อย เธอก็แค่นอนให้ใครบางคนเย็ดเธอเท่าที่พวกมันต้องการ

    อย่างน้อย เธอก็ไม่เจ็บตัว ตราบใดที่เธอไม่ขัดขืน ไฟช็อต ไม่ได้ทำให้ตายหรือทรมานเท่ากับหมัดหนักๆ

    และอาหารการกินของที่นี่ก็ดีอย่างเหลือเชื่อ

    ยารักษาโรคกับการดูแลสุขอนามัยก็อยู่ในระดับโรงแรม 5 ดาว

    ในเมื่อหมดสิทธิ์ที่จะออกไปข้างนอก การยอมรับสภาพเท่าที่มีก็ทำให้เธอทรมานและเป็นทุกข์ได้น้อยลง

    นั่นคือเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่เพื่อนร่วมห้องของเธอจะถูกลากออกไปกำจัด

    รหัส 010 ที่เสียสติ กับ 011 ที่หมดสภาพไม่ต่างกัน ถูกพาออกไป ผู้คุมบอกเธอตอนที่กำลังเย็ดริก้าว่า ยัยนั่นถูกเอาไปขายที่ซ่อง

    และรหัส 008 ที่พยายามหนี ก็พบจุดจบที่เลวร้ายยิ่งกว่า

    ริก้าคิดว่าเธออาจจะมีโอกาสบ้าง ตอนที่เธอแย่งรีโมทมาจากผู้คุมได้ตอนมันเย็ดเธอและกำลังน้ำแตก ริก้าพยายามต่อยผู้คุม แต่โปรแกรมก็ทำให้เธอทำอะไรรุนแรงขนาดนั้นไม่ได้

    ผู้คุมโกรธมาก และวันรุ่งขึ้น เธอก็ถูกพาไป "ทัศนศึกษา"

    ....

    มิกิไม่เข้าใจว่าทัศนศึกษาคืออะไร?

    ริก้าเลยบอกด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยว่า

    "มันลากชั้นไปขึ้นรถ ปิดตาจนมิด กุญแจมือกับปลอกคอยังทำงานอยู่ เลยขัดขืนอะไรไม่ได้..."

    "ปลายทางอยู่ไม่ไกลนัก มันคือห้องมืดๆห้องหนึ่ง ชั้นถูกขังอยู่ในนั้น 3 วันเต็ม"

    เธอหยุดกลืนน้ำลายและพยายามไม่นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

    "ผู้ชายหลายสิบคนรุมข่มขืนชั้นเหมือนเป็นเศษเนื้อตลอด 3 วันนั้น"

    มิกิกลืนน้ำลายด้วยความกลัว

    "มันไม่มีโฮโลแกรม ไม่มีซีน ไม่มีอะไรเลย มีแค่ปลอกคอกับกุญแจมือเท้าที่ยังทำงานได้อยู่..."

    "ชั้นขยับแขนขาไม่ได้เลยตลอด 3 วันนั้น พวกมันเวียนเทียน ผลัดกันข่มขืนชั้นอย่างบ้าคลั่งแทบจะตลอดเวลา..."

    "ชั้นได้พักกินอาหารวันละ 2 มื้อ แต่นอกจากนั้น ก็มีแต่ไอ้จ้อนของพวกมันที่เข้ามาในร่างกายชั้นเท่านั้น..."

    "ชั้นได้นอนพักวันละ 2 รอบ หรือไม่ก็ต้องหลับไปตอนที่พวกมันกำลังเย่อท่อนล่างชั้นอยู่ มันไม่ต่างอะไรกับนรกบนดินจริงๆ ให้ตายเหอะ..."

    ริก้าหยุดไปชั่วครู่

    "ถ้าเทียบกับที่นั่น ชั้นว่าที่นี่ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่นักหรอก" เธอบอกมิกิ และนั่นคือประโยคสุดท้าย ก่อนประตูห้องเปิดออก

    และงานช่วงบ่ายก็เริ่มต้นขึ้น

...

(จบตอน)